Onze David

David is een rustige, tevreden en heel lieve jongen, of puber kunnen we nu wel zeggen. Alleen dan moet je hem wel leren kennen, want praten of communiceren doet hij op zijn eigen manier door een lach of geluiden. Zien, zitten, lopen, zelfstandig ook maar iets doen is voor hem niet mogelijk, dus doen wij dit al zijn hele leven voor hem. Daarbij wordt hij ook nog erg vaak door epilepsie gestoord in zijn waarnemen.
Samen met zijn broertje Florijn en zusje Josephine die ook dol op hem zijn, knuffelt hij graag of geniet gewoon van erbij zijn!
Knuffelen, genieten van geluiden/muziek, persoonlijke aandacht, smaakjes, zwemmen, wandelen, fietsen of lekker lang badderen zijn dingen die zijn leven wel kleur geven. Ook huifbed-rijden of snoezelen zijn activiteiten waar hij erg van kan genieten!
 
Op dit moment gaat David naar een medisch kinderdagverblijf en een aantal momenten per week krijgen we thuis hulp (pgb-ers) in de zorg voor hem. Een geschikte weekend logeeropvang is er op dit moment niet voor hem, maar regelen we af en toe met PGB aan huis.
 
Tot zijn tiende ging hij wel mee op vakanties: we sleepten hem mee de zee in, op een opblaasbootje, lieten het zand door zijn voeten en handen glijden op het strand en wilden zo veel mogelijk met hem delen; door zijn gewicht en daarmee de benodigde hulpmiddelen van een bed op hoogte, een tillift en een bad waar zo’n lift onder kan werd dit echter steeds lastiger: waren wij op Italiaans tijdstip uit eten, lag David erbij te slapen in zijn rolstoel….
En toen we na de laatste zomervakantie samen, waarin we hem nauwelijks zagen genieten, maar puffen in de hitte, een buitenlands ziekenhuis bezoek ivm longontsteking etc, weer thuis kwamen en voor het eerst in drie weken een hele grote glimlach op zijn gezicht zagen toen hij in zijn eigen bed werd gelegd; hebben we geconcludeerd dat hij het meest geniet van zijn vaste ritme en “ eigen” rituelen gewoon thuis of in de buurt.
 
Al jaren zijn we als ouders in gesprek met organisaties om een geschikte logeer of dagopvang te proberen te realiseren: deelname aan werkgroepen als “ Wij zien je Wel!” maakten nog niet dat zoiets in ’s-Hertogenbosch gerealiseerd kon worden. Over uit huis gaan dachten wij nog niet echt na: 
 
Tot het Mooi Leven Huis Dommelstreek op ons pad kwam, na een eerste gesprek met Philadelphia. Hier zijn we meteen aangehaakt: wat een gelijkenis in verhalen, zorgen, maar hele goede bedoelingen voor onze kinderen, die allemaal andere, maar veel zorg nodig hebben. 
 
We hopen dat dit een huis kan worden voor David waarin zijn zorg gedeeld kan worden met professionals en wij als gezin ook betrokken kunnen blijven in zijn leven en ook daar leuke dingen met hem kunnen doen!